امشب یکی از دوستان(که هر روز از احوال هم خبر داریم) موقع خدافظی گفت دعام کن!طبق عادتش

گفتم ای بابا منو چه به دعا کردن آخه!تو واسه من دعا کن!از خدا برام آرامش بخوا

با ناراحتی گفت مهسا چی شده؟تو که انقد آرومی!چته؟

راس میگه خیلی خوب و آروم و خوش و شادم(لازمه بگم که من کلاً به آرامشم معروفم بین دوستام؟:دی)

فیلم بازی نمیکنم!ظاهر سازی هم نمیکنم!ماسک هم یه صورتم نمیزنم

ولی ته دلم خییییلی متلاطمه!

شاید به خاطر حجم غم و غصه ایه که این سه سال اخیر بهم وارد شده و نتونستم درست ترمیم کنم خودمو

شاید به خاطر نفرتیه که ته دلم مونده به این چند دسته آدم

ریشه ش رو نمیدونم چیه!اما یه ناراحتی و یه ناآرومی یی هست که پیوسته با منه و مجال ظهور نداره!اما با اندک تحریکی سریع میزنه بالا و غالب میشه!البته خیلی زود به خودم مسلط میشم و دوباره سر و شکلم میشه مث همیشه

واقعاً عاجز شدم!واسه منی که همیشه بزرگترین آرزوم آرامش بوده سخته حمل همیشگی این بغض(بغض در مقابل حب!)و کینه و غصه

وقتی در نهایت خوشی و نیش ِ همیشه بازم،کسی ازم میپرسه خوبی؟با همون نیش باز میگم آره خووووب مثثث همیشه!این همیشه رو که میگم نیشم بسته میشه و بغضم میگیره:/...یادم میفته به اون ناآرومی پنهان همیشگیم!.... دوباره خودمو جمع و جور میکنم و به خوشیم ادامه میدم:دی